WĘDKARZ PISKI

Ryby łatwego życia nie mają

Wpatrując się w spławik, czekając na branie ryby życia, czując pracę spinningu, często zastanawiamy się ile taki metrowy szczupak, piętnastokilowy sum, czy okazały garbus musi rosnąć. Odpowiedź jak można się domyślać nie jest jednoznaczna i zależy od wielu czynników. Oto kilka szczegółów życia okazów, które w dłoniach  szczęśliwych wędkarzy widnieją na zdjęciach w rubrykach rekordów.

W podwodnym świecie na ryby czyha niezliczona ilość zagrożeń. Wystarczy wymienić zanieczyszczenie środowiska, przyduchę, zęby krewniaków, rybackie sieci, czy dziób kormorana. Z pewnością w rubryce rekordów nie znajdzie się też 40 cm szczupak, który zamiast do wody  trafi na patelnię z olejem rozgrzewanym przez „mięsiarza”. A trzeba wiedzieć, że najpopularniejszy drapieżnik naszych rzek i jezior by osiągnąć wymiar 45 cm  musi rosnąć minimum 3 lata. Pomimo to, wśród naszych ryb i tak charakteryzuje się on najszybszym wzrostem. Szczupaki żyją stosunkowo długo, bo około 20 lat  i w sprzyjających warunkach mogą osiągnąć do 125 – 130 cm dł i 25 kg wagi. Podobno taki okaz wpadł wiosną na Śniardwach w sieci rybaków z Głodowa. Wędkarski rekord Polski szczupaka wynosi 24.10 kg. Szybko rośnie też boleń, który w 4 roku życia może ważyć już nawet powyżej 1.5 kg.

Do ryb długo żyjących zaliczyć można lina i węgorza, oba gatunki doczekać mogą nawet 30 urodzin. Grubo powyżej 20 lat może dożyć też sum. Nasza największa ryba ma też inną cieszącą wędkarzy cechę. Podobnie jak szczupak i boleń dosyć szybko rośnie. W pierwszych dwóch latach sum dorasta do 20 cm. W 4 – 6 roku życia przyrost masy ciała przekracza 1 – 1.5 kg.  Wędkarski wymiar 70 cm osiąga  w  5 – 6 roku życia. Po 10 – 15 latach sum dorasta do 150 cm dł. i może ważyć od 15 do 30 kg. Rekord Polski jest dużo wyższy i wynosi 89.30 kg, a już 70 kg okazy przekraczają 2 metry.

Najwięcej ciekawostek wiąże się jak zwykle z węgorzem, który jak wiadomo tarło odbywa hen, hen daleko w Morzu Sargassowym.

- Niestety zanieczyszczony Bałtyk, zapora we Włocławku sprawiają, że do mazurskich jezior węgorze nie docierają już od lat 60 – 70 ubiegłego stulecia. Ryba wiedziony instynktem, jeśli nie zostanie złowiona, kończy w wirniku elektrowni  – mówi Karol Lisowski, dyrektor Gospodarstwa Rybackiego Ruciane – Nida. – Jedyną szansą, by ryby te nie zniknęły z Mazur  i nie tylko są zarybienia. Podhodowane przez nas kilkunastocentymetrowe węgorzyki wpuszczamy do jezior w lipcu. W sprzyjających warunkach 40 cm osiągną one po 6 – 8 latach. Warto też dodać, że większe sztuki to wyłącznie samice, samców w naszych jeziorach praktycznie  nie ma, skupiają się one bardziej w rejonie Wisły.

Średnio rosnące, tak pomiędzy okoniem, a szczupakiem są sandacz i leszcz. Pierwszy, bardzo czuły w fazie narybku, wymiar ochronny 45 cm przekroczy po 5 latach. Młode, ważące około kilograma leszczaki,  możemy łowić, gdy skończą 3 – 4 lata życia. Duży wpływ na rozmiary ma tu zasobność pokarmu, zwłaszcza racicznicy, gatunku małża słodkowodnego. Nie od parady na tzw. „muszelkach” na jez. Roś biorą prawdziwe „łopaty”. Na  przekraczające 3 kg leszcze możemy  liczyć po 10 – 12 latach od złożenia przez ich rodziców ikry. Szkoda, że tej racicznicy jest coraz mniej, bo kiedyś w Rosi jak wspominają rybacy trafiały się nawet „siódemki”.

Opisując nasze mazurskie, interesujące wędkarzy gatunki ryb, nie można zapomnieć o płotce, która, by przekroczyć 15 cm potrzebuje około 4 lat życia. Kilogramową płoć złowimy dopiero po 10 – 12 latach. Takiego wieku nie osiągną z pewnością, najkrócej żyjące stynka, sieja i sielawa. Stynka, swój żywot kończy po 3-4 latach, niewiele dłużej żyje sielawa, sieja w wielki błękit odpływa w 7 – 9 roku życia.

Oczywiście wszystkie podane wyżej wartości zależą od wielu połączonych ze sobą zależności: pogody, natlenienia  zbiornika, zasobności pokarmu. Wymieniać można długo.

Wzrost ryb skutecznie może ograniczyć powtarzające się rok, po roku upalne lato, inne czynniki mogą, go z kolei stymulować  np. w jednym ze stawów GR Ruciane – Nida wśród mnogości pokarmu żyły dwa szczupaki, jeden z nich od wiosny do grudnia urósł do 38 cm. Jedno jest pewne, ryby lekkiego życia nie mają dlatego łowiąc prawdziwy okaz warto się zastanowić, czy nie zrobić zdjęcia i nie zwrócić go wodzie, a nie tylko. jak to każdy wędkarz ma w naturze, wzdychać, że kiedyś to były ryby…

Na naszych jeziorach nie ma jeszcze mody na wypuszczanie okazów, choć już niektórzy wędkarze to czynią. I słusznie, znajomym pokazać można zdjęcie. Szkoda, by taki doświadczony szczupak kończył w słoiku, tym bardziej, że smaczny to on już nie jest

Fot. Archiwum Robert Paulin

W maju 1952 roku w rzece Krutyni k. Iznoty w sieci wszedł sum. Złowił go rybak Nagel. Sum warzył 86 kg, po takich okazach pozostają już tylko fotografie

Fot. L. Rackiewicz., Archiwum Muzeum Ziemi Piskiej

WĘDKARSKIE REKORDY POLSKI